VB haalt slag thuis in Lier

Het racistische Belang lijkt vastbesloten om in alle Vlaamse steden een domino-effect teweeg te brengen. Dankzij de steun van Open VLD, CD&V/N-VA en LDD is het succes van het Belang verzekerd. Maar laten wij eerlijk zijn. Was het niet de SP.A in Antwerpen die er mee begonnen is? Patrick Janssens heeft in het verleden de voorzet gegeven voor het verbod op hoofddoeken. Vlaams Belang hoefde alleen maar te koppen. Geef ze maar eens ongelijk!

Het onbestaande probleem van Gent

De homerische strijd tegen islamitische uiterlijke kentekenen begint in Vlaanderen meer en meer omvang te krijgen. Na Antwerpen en Lokeren is het nu de beurt aan Gent. Daar waar in Antwerpen het de hoofdinquisiteur Patrick Janssens (SP.A) was, met in zijn kielzog de meerderheidspartijen en het VB, die het hoofddoekverbod heeft ingeleid, is het in Gent een wisselmeerderheid van VB, Open VLD en CD&V/N-VA die het initiatief hebben genomen.

De laatste jaren is het de gewoonte geworden om de islam als schuldige aan te wijzen voor al wat misloopt in de integratie. Het is een manier om het niet meer over cultuur of ras te hebben. Sommige opiniemakers en analisten zien hier vooral de zogenaamde ethische redenering van vrijdenkers en van partijen die zich achter abstracte neutraliteit en gedepolitiseerde morele principes schuilhouden, maar ik ben ervan overtuigd dat het veel verder gaat dan dit. Hoeveel ambtenaren met een hoofddoek, die onder dit onder dit verbod vallen, werken er bij de Vlaamse gemeenten? Tel ze maar op, meer dan twee handen heb je niet nodig. Het verbod is dus niet zozeer ingegeven vanuit een probleemstelling maar wel vanuit een puur ziekelijke angst voor alles wat met Islam wordt geassocieerd. Je kunt niet in naam van de Verlichting, en dus de godsdienstvrijheid, een hoofddoek verbieden.

Openlijk toegeven dat het over een specifieke maatregel is tegen moslims is politiek niet correct, dus moeten deze partijen de schijn hoog houden door de grote beginselen boven te halen en ook andere levensbeschouwelijke kentekenen mee in het verbod te nemen. Zo moeten het kruisje en het keppeltje er ook aan geloven, en straks misschien ook de religieus geïnspireerde naastenliefde, armenbelasting en klokkengelui.

Wie het daar zeer moeilijk mee gehad heeft binnen de Gentse inquisitie-wisselmeerderheid zijn CD&V-sters Monica Van Kerrebroeck en Anne Martens. Bij CD&V waren ze met zijn drieën die tegen het hoofddoekverbod gekant waren. Monica Van Kerrebroeck kreeg, als religieuze, de toelating om zich te onthouden bij de stemming maar voor Paul Goossens en Anne Martens was dat niet het geval. Zij moesten van de partij hun persoonlijke mening opzijzetten en voor het verbod stemmen.

Wat mij opvalt, is dat er telkens wanneer dit soort discussies oplaait, er ook plots nieuwe Belgen in de media opduiken die graag op de golven van islamofobe gevoelens mee willen surfen. Een voorbeeld hiervan is de Iraanse Baharak Bashar die programma-medewerker is bij Overleven op Canvas, en in Iran tot haar dertiende verplicht een hoofddoek heeft moeten dragen. In een opiniestuk in De Standaard van 24 november suggereert zij dat het niet veel uitmaakt of dat er al dan niet een hoofddoekverbod komt. Ik kan best begrijpen dat deze nieuwe Belgen, die meestal uit ‘moslimlanden’ komen met achtergestelde tradities en waar de onderdrukking de norm is, door hun persoonlijke opgelopen trauma’s het wat moeilijk hebben met een hoofddoek, maar het geeft hen niet het recht om die problemen uit het land van herkomst naar Vlaanderen te importeren. Dit is niet alleen een vorm van plat populisme en redeloze rancune maar ook één van intellectuele oneerlijkheid.

Deze pseudo-experts vergissen zich duidelijk van slagveld, het is niet eerlijk om aan een Vlaams loket vrouwen van hier te laten opdraaien voor de achterstelling van andere vrouwen, duizenden kilometers verderop. Het enige wat dit opbrengt is nog meer polarisatie, misverstanden en achterstelling, op de werkvloer en daarbuiten.

Hoe positief ik ook over de integratie van moslims in België probeer te blijven, vrees ik dat dergelijke willekeurige acties zoals in Gent, Lokeren en Antwerpen het integratieproces met jaren zal vertragen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat een aantal ‘democratische’ politieke partijen er op uit zijn om de segregatie van moslims in de hand te werken. Deze islamofobe uitslovers vergeten vaak, dat naast de rechtse electorale winst er ook een keerzijde is aan de medaille. Moslims geraken meer en meer vervreemd van politiek en hebben weinig vertrouwen in de meeste ‘democratische’ partijen. Terwijl politieke participatie en burgerschap juist de belangrijkste sleutels zijn tot een succesvolle integratie. Ik ben dan ook benieuwd hoe dit zich gaat manifesteren in de toekomstige verkiezingen.

Lees hier het verslag van Tiens Tiens over de stemming in de Gentse gemeenteraad.

De teerling is geworpen

CD&V/N-VA is de grote winnaar van de federale verkiezingen. Grootste verliezers zijn de paarse regeringspartijen. Totaal tegen de prognose in haalt Lijst Dedecker ruimschoots de kiesdrempel, net zoals Groen! Leterme moet straks met de zwaar gehavende Open VLD en SP.A-Spirit gaan onderhandelen en dat belooft geen gemakkelijke opdracht te worden.Veel hangt ook af van de resultaten in Wallonië waar de situatie tegen zondagavond volledig kantelde: niet PS, maar MR wordt de grootste Waalse partij.

CD&V/N-VA

CD&V/N-VA is zoals verwacht de grote winnaar van deze verkiezingen. Het kartel van de christen-democraten en de Vlaams-nationalisten doen het zelfs beter dan de peilingen.

Open VLD

Open VLD krijgt klappen, de liberalen verliezen meer dan 6 procent en stranden op 18,5 procent. Zij verliezen maar liefst 7 zetels in de Kamer en komen op 18.

SP.A/Spirit

Bij SP.A/Spirit is het nog erger. Het kartel van de socialisten verliest ongeveer 8 procent en zakt daarmee bijna naar het dramatische niveau van 1999. Toen haalde rood amper 15,5 procent van de stemmen, nu blijven zij op 16,5 procent steken. In zetels halen ze er nog vier minder dan Open VLD: vijftien, een verlies van maar liefst acht zitjes. Niemand binnen de partij heeft dit zien aankomen.

De nederlaag is veel groter als de peilingen ooit durfden aan te geven. Niet alleen het hoofddoekenthema heeft Sp.a parten gespeeld maar ook de onduidelijkheid en verkramptheid waarmee de socialisten communiceerden speelde een grote rol. Op sommige vlakken probeerde Sp.a zeer rechts te zijn en op andere vlakken links. Totaal ongeloofwaardig!

In de Senaat haalt Spirit nipjes twee zetels. De eerste is voor Geert Lambert, de tweede gaat naar Bert Anciaux. Anciaux wordt hoogstwaarschijnlijk opgevolgd door Koen T'Sijen, tenzij Vande Lanotte gaat zetelen en het zitje van Anciaux dan naar Myriam Vanlerberghe gaat.

In de Kamer hebben de links-liberalen geen vertegenwoordigers meer. Fauzaya Talhaoui (Antwerpen), Wouter Van Bellingen (Oost-Vlaanderen), Fouad Ahidar (B-H-V), Annelies Storms (Oost-Vlaanderen),en Annemie Roppe (Limburg) haalden het niet.

Stijn Bex maakt nog een kleine kans om te mogen terugkeren naar de Kamer: indien het kartel in een regering stapt en Bruno Tobback minister wordt. Spirit blijkt het slachtoffer te worden van het kartel met Sp.a. Dit is eenmaal de prijs die de kleinste kartelpartner betaalt . Gaat het goed, profiteer je ervan. Gaat het slecht dan deel je ook in de klappen. Het kartel zal dan ook naar verwachting zwaar in vraag gesteld worden door heel wat Spiritleden. De kloof tussen Sp.a/Spirit is op heel wat vlakken groot geworden. Alleen door het kartel op te zeggen heeft Spirit nog een overlevingskans.


Lijst Dedecker

Opvallend is het succes van Lijst Dedecker. Het was voor de partij van enfant terrible Jean-Marie Dedecker bang afwachten of ze over de kiesdrempel zou geraken, maar dat bleek een onterechte vrees. Dedecker palmt vijf zetels in de Kamer in.

Groen!

Groen! maakt zijn herintrede in het parlement. Met 6,2 procent en vier verkozenen presteert de partij wel iets minder dan peilingen hadden aangegeven. Maar dat zij de kiesdrempel gehaald hebben is reden genoeg om te lachen.

Vlaams Belang

Behalve Lijst Dedecker gaat ook Vlaams Belang erop vooruit. Extreem-rechts haalt rond de 19 procent, een stijging van iets meer dan één procent ten opzichte van 2003 (17,9 procent). Toch verliest het Belang een zitje in de Kamer: van 18 naar 17. Opmerkelijk is dat de partij in Antwerpen 2% heeft moeten inboeten.

Dewinter en Janssens vinden elkaar in hoofddoekenverbod

Ja, ik steun u! Zinspeelt Filip Dewinter van het VB op de Ja-campagne van Sp.a-Spirit. Dewinter steunt in een open brief burgemeester Patrick Janssens voor het hoofddoekenverbod voor Antwerpse ambtenaren met een loketfunctie. Hij vraagt hem om ondanks het protest niet toe te geven aan de linkerzijde en de moslimgemeenschap.

'De hoofddoek is immers niet zomaar een kledingstuk, maar een symbool van de onderdrukking van de vrouw door de islam en kan daarom niet getolereerd worden in Antwerpen', vindt Dewinter. Hij is persoonlijk voorstander van een hoofddoekenverbod voor alle stadsambtenaren.Hij roept Patrick Janssens op om zich 'niet te laten beïnvloeden door sommige SP.A'ers die vooral hun eigen etnische en religieuze groep vertegenwoordigen in plaats van het Antwerps belang voor ogen te houden'. Dewinter verbaast er zich over dat uitgerekend diegenen die Janssens op 8 oktober 2006 bij de gemeenteraadsverkiezingen een overwinning hebben bezorgd, vandaag zijn grootste tegenstanders zijn geworden.'Het mystiek huwelijk tussen het socialisme en de islam zal van korte duur zijn. Dat u ondertussen het paard van Troje de stadhuismuren hebt binnengesmokkeld, is een pijnlijke vaststelling', aldus Filip Dewinter. Volgens Filip Dewinter is het hoofddoekenverbod bij de Antwerpse ambtenarij een politieke overwinning voor het Vlaams Belang, dat vanuit de oppositie wel degelijk weegt op het beleid.

Dewinter beschouwt Janssens als een bondgenoot in de strijd tegen de islam: “Door een halt toe te roepen aan de radicale islam, roepen we hopelijk ook een halt toe aan de islamisering van hele Antwerpse stadsdelen.”

Janssens kreeg vandaag tegenwind vanuit eigen partij. Anissa Temsamani (sp.a) wil dat de Antwerpse burgemeester het omstreden hoofddoekenverbod voor loketambtenaren schrapt. Ze is de eerste nationale sp.a-mandataris die tegen de lijn-Janssens ingaat. Temsamani beweert dat ze de mening vertolkt van een grotere groep binnen haar partij.

"Patrick Janssens heeft de polarisatie die de maatregel teweegbrengt sterk onderschat", zegt Temsamani. Ze vindt het intrekken van de kledingcode de enige manier om een einde te maken aan de polarisatie.

De demarche van Temsemani staat in schril contrast met haar standpunten over de hoofddoek. Gisteren nog verklaarde zij in De Morgen: "Ik wil het absoluut hebben over gelijke kansen en gelijke plichten en niet over hoofddoeken of andere symbolen. Maar dat is een loze stelling als je ondertussen de gemoederen ophitst zoals Groen! dat doet aan de ene kant of probeert fundamentalisme te weren door verboden aan de andere kant. Laat ons daarom aan beide kanten stoppen met te polariseren over de hoofddoek. Alleen dialoog helpt ons verder."

In een interview met Het Volk van 25/09/2004 vond ze het vreemd dat sommige meisjes voor een hoofddoek kiezen. “Onlangs heb ik een tante op bezoek gekregen die professor is in Marokko. Die was geschrokken door het aantal meisjes dat hier met een hoofddoek rondloopt. 'Bij ons is het not done om een hoofddoek te dragen op het werk', zei ze. Ze begreep niet waarom dat hier wel zou moeten kunnen. Een terechte opmerking. Ik heb niets tegen een hoofddoek. Maar men mag hem niet opdringen aan meisjes en zeker niet misbruiken om vrouwen te onderdrukken'', aldus Temsemani.

In een ander interview met De Morgen van 30/10/2004 verklaarde Temsemani: “Mijn dochters dragen geen hoofddoek. Ik ben persoonlijk tegen de hoofddoek. De hoofddoek is niet voorgeschreven door de islam maar moslim-mannen maken wel te pas en te onpas misbruik van dat religieuze argument. [..] Weet u dat Turken of Marokkanen die vanuit hun land naar België op bezoek komen zich verwonderd afvragen hoe het komt dat hier zoveel meisjes een hoofddoek dragen? De hoofddoek is dus geen goede zaak, want het is een teken dat de integratie ver af is, en de opmars van de hoofddoek illustreert dat veel migranten het minder nodig vinden dan vroeger om zich in de Belgische samenleving in te passen.”

Dat ze juist vandaag pleit voor de afschaffing van het hoofddoekenverbod is dan ook totaal ongeloofwaardig, het heeft meer met electoraal opportunisme en platvloers populisme dan met overtuiging te maken.

Janssens liet zich vandaag ontvallen bij het verbod te blijven en zegt dat Anissa Temsamani niet in de positie zit om iets op te leggen aan het Antwerpse stadsbestuur. "Ik begrijp haar zenuwachtigheid zo dicht voor de verkiezingen", zei Janssens vandaag in het Antwerpse stadhuis, "maar ik vind dit thema te belangrijk om er mijn verkiezingsagenda door te laten bepalen."

De enige winnaars in dit verhaal zijn Groen! en het VB. Deze twee partijen hebben zich bewezen als de enige consequente partijen die een duidelijk standpunt hebben ingenomen over het hoofddoekenverbod. Het ziet er dan ook naar uit dat zij als de twee winnaars die uit deze polemiek zullen komen. Een opmerkelijke tendens binnen de moslimgemeenschap in heel Vlaanderen is dat er nog zeer weinig animo is voor de Sp.a. De overgrote meerderheid van de moslimgemeenschap vindt het moreel niet meer verantwoord om voor de Sp.a te stemmen wat meer als welkom is voor Groen! die haar electoraal potentieel de hoogte ziet ingaan.

Lees hier een zeer interessante analyse over dit thema in Knack: Hoe zou Naïma Amzil zich nu voelen?

Update 2/06:

Het thema begint 5 dagen voor de verkiezingen een nationale dimensie te krijgen

DS: SP.A verveeld met 'irrationele hoofddoekendiscussie'
DS: Warrig discours van Anissa Temsamani bezorgt SP.A rode kaken in hoofddoekdiscussie
DM: Anciaux: 'Hoofddoekenverbod is grote vergissing en zeer gevaarlijk'
DM: Vande Lanotte: stadsbestuur beslist over hoofddoekenverbod

Quote http://aentwaereps.blogspot.com/ :

’t Is toch wél aereg, ei ! Mé t da gelul auver dee doekskes dee de Marokoanse maskes oep unen taure wile zéte. Ze zége da t da d is oem te loate zeeng da ze moslimas zén. Ba de mieëste zee de da zoe w oek wél. As zun da belangrek veengde lot ze da t dan toch doong ! Ze doong der toch gin vleeg kwoad mé? De téksteelnaiverad kan er alieën mag beiter van were.

Wer da soemege n unaige dik in moake (én dun is nog altaid de maude). Tuse n okskes: vreuger drooge de bomas toch oek sjalekes oep une kop of zén we da d al vergeite ? Ẻn de vleegende nonekes dan mé j un ruizegroeëte kape ? Zoelaengk da we nog zeeng mé wee da w ‘on ’t klape zén is er toch nog altaid niks gebuird ? ‘k Vrieës da d ieël dee n tamtam derauver oitaindelek en éksejacht zal were.

Hoofddoekenverbod: HET verkiezingsthema in Antwerpen

‘Waarom laten vrouwelijke politici van allochtone afkomst toe dat moslimvrouwen geen hoofddoek mogen dragen in openbare functies?’
Dat was dé vraag die de allochtone meisjes van en middelbare school in Borgerhout stelden aan zes allochtone politici, die in hun school uitgenodigd waren voor een verkiezingsdebat. ‘We hebben het niet gehaald’, was het antwoord bij de meerderheidspartijen aan de debattafel.

Nahima Lanjri (CD&V), Anissa Temsamani (SP.A), Fauzaya Talhaoui (Spirit), Meyrem Almaci (Groen! ), Mimount Bousakla (LDD) en Fatna El Maslouhi (Open VLD), waren te gast in het Instituut Maris Stella in Borgerhout voor een debat met de leerlingen van de derde graad. De zaal zat vol met meisjes met een hoofddoek. Tijdens het debat kwamen allerlei thema’s aan bod, maar al na tien minuten bleek dat het publiek vooral interesse had voor het hoofddoekenthema.
Lanjri (CD&V) en Talhaoui (spirit), die mee het bestuursakkoord in Antwerpen onderhandelden, stelden dat ze tegen het verbod zijn, maar hun protest niet mocht baten.

‘Dit is een zeer bittere pil die we hebben moeten slikken, maar je moet nu eenmaal compromissen sluiten en in het bestuursakkoord zitten veel goede zaken’, zei Talhaoui.
‘Ik durf toegeven dat we het niet hebben gehaald’, zei Lanjri.
Temsamani (SP.A) zei dat Groen! rond het thema ‘polariseert’. ‘De indruk wordt gewekt dat niemand in Antwerpen nog met een hoofddoek op straat mag. Dat is niet zo’, zei ze.
Maslouhi (Open VLD) zei dat ze persoonlijk tegen het verbod is, al keurde haar partij het verbod mee goed.

Bousakla (LDD) vond de stelling van SP.A-Spirit, CD&V en Open VLD ‘hypocriet’. ‘Ik ben niet tegen de hoofddoek, maar ook niet voor. Maar zij hebben het verbod wel goedgekeurd’. Zij kreeg alvast geen groot applaus.

Conclusie: Niemand heeft het goedgekeurd en iedereen is er tegen maar niemand kan er iets aan doen! Niemand binnen de klassieke partijen heeft oor gehad voor deze arme allochtoontjes!

Hoe dan ook het thema blijft Antwerpen beroeren: Najat Assissi, districtsraadslid voor de SP.A in Deurne, stapt uit de partij en zal voortaan zetelen als onafhankelijke. Assissi werkt bij de Federatie van Marokkaanse Verenigingen en stapte naar eigen zeggen in de politiek omdat ze de belangenbehartiging van de allochtone gemeenschap heel belangrijk acht. ‘Ik kandideerde bij de gemeenteraadsverkiezingen onder de slogan: ‘met of zonder hoofddoek, het gaat niet om de look’.

De partij heeft mijn slogan goedgekeurd. Nu voel ik me, net als mijn achterban, in de val gelokt’, legt ze uit. Ontslag nemen uit de SP.A is voor Assissi de enige mogelijkheid om haar achterban goed te vertegenwoordigen, klinkt het. Ze voegt eraan toe dat ze het bestuursakkoord loyaal steunt en zal respecteren.

Bekijk samenvatting van het debat op Indymedia: Debate.mov

Update 31/5:

Verbod hoofddoeken polariseert Antwerpen (DS)

LAAT ALLOCHTONE VROUWEN ZICHZELF ZIJN (Ali Salmi)

Tijdens mijn professionele en politieke carrière heb ik mij steeds bezig gehouden met sommige van de meest prangende problemen in onze samenleving: armoede, huisvesting, veiligheidspreventie, onderwijs of gelijke kansen. Ik maak mij liever geen zorgen om zaken die, in mijn ogen, schijnproblemen zijn, zoals de hoofddoekkwestie. Omdat ik de laatste maanden echter door heel wat vrouwen werd aangesproken over het hoofddoekverbod voor loketpersoneel van bepaalde overheden, wil ik hierover toch duidelijk mijn stem laten horen om de slachtoffers van deze uitsluitingsmaatregel te steunen. Eerlijk gezegd vind ik het een beetje triestig dat de hele allochtone gemeenschap op zo’n schijnprobleem wordt aangepakt, terwijl de echte problemen van deze mensen weer maar eens naar het achterplan worden geschoven. De politiek zou moeten vertrekken vanuit de situatie van de zwakkeren en alzo een goed beleid ontwikkelen.

Rond de pot draaien is niet nodig: het zogenaamde neutraliteitsvoorschrift voor loketpersoneel viseert niet zozeer de keppeltjes of kruistekentjes, maar vooral de hoofddoek en dus de moslimvrouwen.
Zo beseffen de gemeentebesturen die een hoofddoekenverbod invoerden blijkbaar niet wat zij zaaien! De stad Antwerpen is het meest gekend voor dit verbod. Ik kan wel raden wat deze gemeentebesturen zullen oogsten: verdeeldheid en polarisatie. Deze hele kwestie is in mijn ogen zo onnodig en contraproductief. En dan is men verbaasd dat moslims en moslima’s zich niet aanvaard voelen. Hoe kan een lapje stof nu tussen mensen staan?

Wil Vlaanderen echt dat allochtonen als volwaardige burgers aansluiting vinden bij de samenleving? Dan moeten we beginnen met de uitsluitingsmechanismen weg te werken. Het is pas wanneer allochtonen échte kansen krijgen om hun plaats te vinden dat ze ook hun verantwoordelijkheid in onze maatschappij kunnen opnemen. Goed beleid is een beleid voor ALLE mensen, een beleid dat iedereen gelijke kansen biedt en alle mensen insluit in plaats van uitsluit. Het is pas wanneer men zich aanvaardt voelt binnen een groep dat men zich ook ten dienste kan stellen van die groep. Dat heet burgerschap. Zo werkt samenleven ten andere ook.

De hoofddoekkwestie omschrijven als een ‘maatschappelijk debat’ is te gek voor woorden. Eerst en vooral ontbreekt blijkbaar elk besef van de diversiteit die ook de islamitische gemeenschap kenmerkt. Alle andere mensen worden in onze samenleving als individuen behandeld, behalve de Moslims. Eén pot nat, de mannen zijn agressief, de vrouwen worden onderdrukt en verplicht een hoofddoek te dragen. Open uw ogen Vlaanderen! Tel ze eens op straat: de moslimmeisjes of vrouwen met en zonder hoofddoek. De overgrote meerderheid van deze dames maakt een individuele keuze om al dan niet een hoofddoek te dragen. Respecteer deze keuze, laat deze vrouwen zichzelf zijn. Verbieden is even zinloos als verplichten, het getuigt van weinig respect voor de waardigheid van de vrouw. Het is heel gemakkelijk en populistisch om te focussen op de hoofddoek. Zo omzeil je immers een echt debat. Fundamenteel zou het moeten gaan over omgaan met diversiteit in de publieke ruimte. Dat doet men echter niet, men pikt er alleen een verschijningsvorm uit.

Laten we elkaar verder leren kennen en beseffen dat een lapje stof niet iemands wezen bepaalt.
We zijn allemaal mensen, individuen met dezelfde rechten en plichten, dezelfde wensen en dromen, met veel overeenkomsten Vergeet evenwel de verschillen niet, want ze zijn een rijkdom en maakt ieder van ons uniek. Vergroot ze echter ook niet uit, want de gelijkenissen tussen ons zijn veel fundamenteler.
Ik doe een oproep aan alle politieke partijen om de hoofddoek niet langer te misbruiken als profileringinstrument. Onschuldige burgers worden het slachtoffer van een klimaat van tegenstellingen en polarisatie dat zij helpen creëren en in stand houden. In ons Mechelse bestuursakkoord bijvoorbeeld, is er geen sprake van een hoofddoekverbod. Als wij personeel aanwerven doen we dat op basis van competenties. We gaan zelfs verder, we zijn actief bezig om eindelijk ons personeelsbestand een weerspiegeling te laten worden van de demografische realiteit in onze stad. Wij vinden dat Mechelen en Vlaanderen alle mogelijkheden hebben om uit te groeien tot een (h)echte interculturele samenleving waarin verschillende groepen samen werken, samen studeren en samen ontspannen,. Kortom: SAMENLEVEN.
Een maatschappij zonder uitsluitingmechanismen, daar streef ik al jaren naar en daar blijf ik voor vechten!

ALI SALMI
SCHEPEN VAN DIVERSITEIT,
EMANCIPATIE EN GELIJKE KANSEN

ali.salmi@mechelen.be – 0479 79 09 99

حجاب أم لا: دع النساء المهاجرات أن يكن هن بذاتهن

فأنا بصفتي سياسي مهتم بشكل خاص وفعلي بشتي مشاكل الناس: كالفقر، والإسكان، والوقاية الأمنية أو فرص متساوية. و بالتالي فأنا لاأ فضل الإنشغال بالمشاكل السطحية والمظهرية، مثل مناقشة الوشاح والحجاب. لأنني مؤخرا تجاوبت مع كثير من النساء عن تناول حظر الوشاح لدى موظفات في الشبابيك. لذلك أريد أن أوضح صوتي لدعم هؤلاء النساء. لأن من الواضح أن هذا هو العنصر الأساسي في الحياة اليومية عند معظم النساء،. أجد من المؤسف أن مشاكل الجالية المهاجرة تٌعالج بشكل سطحي ومظهري، حين أن كثير من المشاكل الحقيقية أصبحت مدرجة في خطة خبر "كاَنَ".

اللف والدوران لا ينفعان. نحن نعرف أنها مسألة تستهدف المرأة المسلمة. لا احد يدرك ما يزرعه. ولكن يمكنني تخمين ما سيحصده: الفرقة. ومن ثم يندهش المرء على أن المسلمين والمسلمات لا يشعرون بأنهم مقبولين؟ وكيف يمكن الآن لقطعة نسيج أو قماش أن تقف عائقاً بين الناس؟

المادة 9 من المعاهدة الأوروبية لحقوق الإنسان تؤكد على أن لكل واحد الحق في حرية التفكيروالإعتقاد والدين. ومن ثم فإن اقتناعي الكبير بأن الحكومة لا تتدخل في الملابس التي يحملها شخص ما أو أن لا تختلط في ما يعتقد شخص ما. حظر الوشاح بالنسبة لي ليس بخيار، لأن الحجاب ليس تعبيرا عن القهر والظلم.

هل نريد حقا أن تكون" فلاندرن" وطن يجد فيه أيضا الناس من أصل أجنبي طريق إلى الانخراط والانضمام إلى المجتمع؟ ثم علينا أن نحرص و نضمن على أن آليات الاستبعاد مستبعدة. ثم أننا يجب أن نتبع بقوة السياسة المناهضة للعنصرية. ومن ثم علينا أن نوفر فرص حقيقية للمهاجرين. وحينئذ يجب أن يتحمل المهاجرون أيضا مسؤوليتهم. ستناقش جميع الأحزاب الديمقراطية في هذا البلد مدى نهجها لسياسة جيدة. أنا أقول " أنها مجرد سياسة جيدة، إذا كانت سياسة لجميع المواطنين" ثم انه على جميع المواطنين أن يتشبثوا بكل قواعد اللعبة. وبهذه الطريقة يتحرك ويدور المجتمع بأكمله.

تعتبرهنا قضية الحجاب مثالا جيدا. فمتى يدرك رجال السياسة أن المجتمع الإسلامي شديد التنوع؟ وذلك ينعكس في جملة أمور اختيار فردي للواتي يردن لبس أوعدم لبس الحجاب. يجب أن تكون كل النساء هن بأنفسهن، إذا أردن أن يلبسن رداء نصفي قصير أو حجاب أو كلاهما. وبالتالي لا يمكن لك أن تحظر النساء في حمل الحجاب، كما أنه لا يمكن إرغامهن. فأنا لا أستبعد وجود بعض الأحزاب السياسية التي تحاول إستغلال الحجاب لأغراض حزبية سياسية. إنهم لا يدركون على ما يبدو أن مواطنين أبرياء هم ضحية لمناخ من الاستقطاب والمعارضات التي تم خلقه والحفاظ عليه بمساعدة تلك الأحزاب نفسها؟ نحن في اتفاقنا لتسيير مجلس بلدي لا يوجد أي حظر للحجاب وإنما هو طبيعي. وإذا أريد تجنيد الموظفين ، فافعل ذلك على أساس الكفاءات " فلاندرن" لها كافة الإمكانيات لتنمو وتتطور إلى مجتمع حقيقي لتعدد وتداخل الثقافات المختلفة حيث مجموعات مختلفة تتعاون وتعمل معا، تدرس معا، تستريح معا، باختصار: تـعـيش معا.

أنا ناضلت سنوات عديدة ولا أزال أناضل من أجل مجتمع بدون آليات الإقصاء والحرمان!

علي السالمي
مندوب في مجلس التسيير البلدي للتنوع، التحرر وتكافؤ في الفرصمدينة " مخلين" البريد الالكترونيali.salmi@mechelen.be

Islamitische middelbare meisjesschool op komst

In Molenbeek zou een islamitische middelbare meisjesschool op het punt staan te worden opgericht. Het achterliggende doel is het verbod op het dragen van de hijab in het leeuwendeel van de Brusselse scholen te omzeilen.

Volgens een website die gewijd is aan een 'women only'-feest, dat op 17 mei in Molenbeek plaatsvond, zou de school aan de Vanderstraetenstraat komen te liggen. Daar is ook de Al Khalilmoskee gevestigd. De instelling zou algemene vakken geven, maar ook islamitische lessen en lessen Arabisch.

De initiatiefnemers willen een antwoord bieden op het verbod op het dragen van de hoofddoek in tal van Brusselse scholen. De inschrijving bedraagt 500 euro. Er werd al een geldinzameling gestart. De organisatoren rekenen op 200 tot 250 leerlingen. "Dat moet het mogelijk maken subsidies te krijgen", luidt het.

Het mogelijke initiatief lokte al verschillende reacties uit. Zo wijst de fractieleidster van MR in het parlement van de Franse gemeenschap er op dat indien de school subsidies wil krijgen, ze zich naar de regels van de Franse gemeenschap zal moeten schikken. Zoniet dreigen de ingeschreven meisjes naast een gehomologeerd diploma te grijpen. (belga/hln)

Update 30/5:

Er is een petitie gestart tegen de plannen om in Molenbeek een middelbare school voor uitsluitend moslimmeisjes op te richten. Verscheidene personen die een scheiding van Kerk en staat in België voorstaan, kanten zich daartegen. In de petitie wordt een verbod gevraagd "op elk ostentatief teken van filosofisch of religieus lidmaatschap in het kader van een school, voor leerlingen en nog des te meer voor leraars". Ze willen dat verbod voor gesubsidieerde scholen. "Ik denk niet dat een islamitische school oprichten een schitterend idee is, maar dat is wat er gebeurt als de mensen zich uitgesloten voelen van een traditionele school", reageert de voorzitter van de Franstalige antiracismevereniging Mrax. (belga/hln)

De 'wij'-cultuur van Leterme

Zondag zond de VRT de eerste ronde ‘Mondelinge vragen’ uit. Het televisiedebat tussen de drie kandidaten voor het premierschap was niet bepaald een revelatie. Iemand uit het publiek vroeg aan Yves Leterme wat hij vond van het verbod op hoofddoeken en andere uiterlijke tekens voor mensen die voor de overheid werken en of Leterme een voorstander was van een 'neutrale' overheid?

Het antwoord van Leterme was dat hij een neutrale overheid verkoos en dat hij het dragen van een hoofddoek niet toelaatbaar vindt. Wanneer dezelfde persoon uit het publiek zich afvroeg of Leterme’s antwoord niet inging tegen het respect voor de identiteit van de mensen, reageerde Leterme grijnzend dat die mensen zich maar moeten aanpassen en dat 'wij' nog altijd de regels bepalen waaraan de anderen zich moeten houden.

Persoonlijk vind ik dat de neutrale grondwettelijke beginselen de burgers de ruimte en de mogelijkheid moeten geven om divers en tegenstrijdig te zijn. De norm dient neutraal te zijn, maar juist daardoor ruimte te bieden voor diversiteit, óók voor religieuze diversiteit. Dat Leterme voor de absurde en hypocriete maatregel is van de zogenaamde ‘neutrale’ overheid is voor mij geen verrassing. Dat is ook geen probleem, iedereen heeft immers het recht op een mening die haaks staat op die van mij en van veel andere Vlamingen.

Maar van het argument dat ‘de anderen’ zich maar moeten aanpassen aan de regels die 'wij' opleggen, daar huiver ik even van. Deze uitspraak had ik totaal niet verwacht van een christendemocraat en nog minder van iemand die de ambitie heeft om premier te zijn van alle Belgen. De kandidaat-premier geeft hiermee het signaal dat de ‘nieuwe’ burgers afstand moeten doen van andere culturele en religieuze waarden en omgangsvormen dan die van de monocultuur waar hij duidelijk van uit gaat.

Hiermee wijst Leterme dan ook automatisch de culturele en religieuze diversiteit af. Leterme blijkt niet stil te staan bij het feit dat de meerderheid van de Vlaamse moslims geen nieuwkomers of ‘allochtonen’ meer zijn maar wel volwaardige burgers, in Vlaanderen geboren en getogen. De moslimgemeenschap is niet homogeen; er zullen ongetwijfeld ook veel bij zijn die voor de CD&V kiezen. Gaat Leterme hen ook vragen om zich te schikken naar de regels die ‘zijn’ cultuur bepaalt? En wat met de ‘nieuwe’ moslima’s of ‘bekeerlingen’ die voor de hoofddoek kiezen, behoren zij ook tot de anderen die zich moeten aanpassen aan de regels die ‘wij’ bepalen?
Hopelijk gaat het hier slechts over een eenmalige uitschuiver en bekent Leterme alsnog kleur, wil hij premier van alle Belgen worden.

Reacties op de uitspraken van Leterme:

Mieke Vogels (Groen!)
Bert Anciaux (Spirit)
vzw Motief

Doornaert netjes doorprikt

In de Standaard van 11 mei verscheen er een opiniestuk van Mia Doornaert (redactrice buitenland van DS) met de titel ‘Republiek of democratie?’.
Mia Doornaerts is met haar tweewekelijkse rubriek in DS ‘Doorgeprikt staat netjes’, gekend voor haar zeer achterdochtige en paranoïde houding ten opzichte van alles wat naar islam of Arabisch ruikt. Een van haar technieken is om sommige wantoestanden in een aantal Arabische landen op de Vlaamse moslimgemeenschap te projecteren en aan de hand daarvan conclusies te trekken als zou de Islam in Vlaanderen niet verenigbaar zijn met onze democratische verworvenheden.

In het bewuste opiniestuk van 11 mei, waar ze het heeft over de moslimdemocraten in Turkije en het gevaar dat ze zouden betekenen voor het seculiere model van Atatürk, valt Doornaert schrijver Tom Lanoye en andere ‘progressieven’ aan, door hen hopeloos en zelfcensurerend te noemen. Barones Doornaert heeft het moeilijk met het feit dat een schrijver als Tom Lanoye op 30 april in naam van de Verlichting zich fel tegen het hoofddoekverbod heeft uitgesproken. Doornaert die het gewoon is om geen tegenwind te krijgen van de allochtone gemeenschap heeft zich echter lelijk vergist in Tom Lanoye, die duidelijk ver boven haar staat wanneer het gaat over het doorprikken van leugens. De Standaard publiceert vandaag een wederreactie van de schrijver waarin hij het ballonnetje van Doornaert netjes doorprikt. Het stuk heet ‘Doortrapte haatpamfletjes’ en kan u hieronder lezen:

Doortrapte haatpamfletjes

In haar rubriek 'Doorgeprikt staat netjes' (DS 11 mei) lichtte De Standaard-redactrice Mia Doornaert eens te meer haar schedel, ons een kijkje gunnend op de paranoïde tornado's die kolken in haar lobben. O, kon de overheid maar turbines aanbrengen op Mia's neus en oren! Ons energieprobleem was half opgelost. Debattechnisch echter blijft haar energie gebakken perslucht.

Laat ik beginnen met haar aanval op mijn persoon. Ik was ermee in mijn nopjes. Nu kan ik mij eindelijk eens met open vizier verweren. Meestal meesmuilt Mia even gemakzuchtig als laf over 'progressieven', zonder wie dan ook bij naam te noemen. Zo mekkert ze ook graag over 'zogenaamd links', 'zogenaamde intellectuelen' en 'Cogels-Osyleibewoners'. Het aanhalingsteken is, indien al geen symptoom van achtervolgingswaan, dan toch het handelsmerk van wie gewoonweg niet kan schrijven.

'(De gevierde schrijver) verdedigde het dragen van de moslimhoofddoek in naam van de Verlichting', schreef Mia over mij. Dat was vast niet als compliment bedoeld. Voor mij niet gelaten. Wie mijn bijdrage naleest (DS 30 april) zal wel een andere stelling aantreffen. In naam van de Verlichting, en dus de godsdienstvrijheid, vond ik dat je de hoofddoek niet kon verbieden. Tenzij bijvoorbeeld bij rechters, en zelfs voorzitters van kieslokalen. Op zijn minst is dat genuanceerder dan wat Doornaert suggereert.

Alle moslims die ik persoonlijk ken, zijn het met mijn genuanceerde stelling eens. En wat nog mooier is - aangezien Doornaert vaak door laat schemeren dat ze wel eens 'liberaal' zou kunnen zijn - ook liberalen als minister van Buitenlandse Zaken Karel de Gucht en een liberale ideoloog als Dirk Verhofstadt zijn me de afgelopen week bijgetreden. Naar aanleiding van telkens hetzelfde onderwerp: het omstreden nieuwe kledingreglement van de Stad Antwerpen. Van de ene op de andere dag werd het loketpersoneel verboden om het even welk wereldlijk teken of godsdienstig symbool te dragen, van voetbalsticker tot neuspiercing, van tulband tot hiv-speldje. Gehuld in deze bedrieglijke wolk van wereldomspannende objectiviteit werden tot nu toe enkel negen hoofddoekdragende vrouwen weggemoffeld, van loket naar andere echelons. Zelf hadden ze, na jaren dienst en zonder dat er klachten waren over hun werk, niets in de melk te brokkelen. Geen beroepsprocedure, geen inspraak, geen overleg. Je hoeft geen hardcore feminist te zijn om daar vraagtekens bij te plaatsen.

Mia Doornaert plaatst de vraagtekens bij mij. 'Het is hopeloos (Lanoye) en andere “progressieven, eraan te herinneren dat in alle moslimlanden waar de hoofddoek verplicht is, de vrouwen systematisch en verregaand gediscrimineerd worden.' Zou ze dat nu werkelijk zelf geloven? Dat ik daaraan herinnerd moet worden? Dat ik het godbetert goedkeur? Ze insinueert het wel. Terwijl het antwoord op de echte vraag besloten ligt in haar eigen uithaal. Indien vrouwen gediscrimineerd worden in moslimlanden waar de hoofddoek verplicht is, wil dat zeggen dat er ook moslimlanden bestaan waar die hoofddoek niet verplicht is.

En laat dat nu mijn meest centrale stelling zijn. Dat er inderdaad meerdere soorten moslimlanden bestaan. Indonesië is geen Afghanistan, Syrië geen Saudi-Arabië, Somalië geen Bosnië. Het heeft dus weinig zin om zich van slagveld te vergissen, en om aan een Antwerps loket vrouwen van hier te laten opdraaien voor de achterstelling van weer andere vrouwen, duizenden kilometers verderop. Wat lost dat op? Wat bréngt dat op - tenzij nog meer achterstelling, polarisatie en misverstanden, op de werkvloer en daarbuiten?

Er bestaan één miljard muzelmannen, onderling even verscheiden als christenen, joden en seculiere intellectuelen. Het helpt niemand vooruit om van die moslims één monolithisch miljard te maken, bestaand uit louter jihadi's en louter mishandelde vrouwen. Hoe hopeloos is het om Mia Doornaert daaraan te moeten herinneren, wanneer haar eigen krant nog maar kort geleden een wekenlange serie wijdde aan juist dat diverse beeld? Het was pourtant geen kleine campagne. Reclamespotjes op de radio, apart gedrukte bijlages in kleur, en een conclusie die volledig spoort met die van mij hierboven.

Met nagenoeg ieder stuk van haar plaatst Mia die campagne in een huichelachtig daglicht. Het kan toch niet zijn dat het haar werkgever alleen te doen was om wat mediagenieke commotie? Waarna een van de senior journalists ongecontesteerd weer overgaat tot haar oorlogszuchtige orde van de dag, soms tot in het redactionele commentaar toe?

Mia's argumenten blijven daarbij discutabel en niet ontdaan van emotionele chantage. 'Het zicht (alleen al) van de hoofddoek kwetst veel vrouwen.' Mia heeft het uiteraard over zichzelf. Dat is haar goede recht. Maar om haar zielenpijn te staven gooit ze één citaatje op, van uitgerekend Nobelprijswinnares voor de Vrede (2003) Shirin Ebadi, de eerste vrouwelijke rechter van Iran, die na de Islamitische revolutie van 1979 moest terugtreden en sindsdien juriste en activiste is.

Shirin Ebadi heeft ongetwijfeld, zoals Mia ons gekwetst voorhoudt, ooit gezegd dat 'de hoofddoek een teken is van onze (lees: vrouwelijke) minderwaardigheid'. Vooral in Iran is dat schrijnend waar. Maar diezelfde Shirin Ebadi smeekt het Westen bij herhaling om 'niet langer feitelijke schendingen van de mensenrechten toe te schrijven aan de islam.' (Uit: Dynamiek in Islamitisch activisme, een rapport van de Nederlandse Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid - WRR). Diezelfde Shirin Ebadi zei, op een lezing in Den Haag in 2004: 'De belangrijkste steun die u kunt geven is: niet een godsdienst de schuld te geven van wandaden van mensen, zoals 11 september. Anderen die (met deze wandaad) niets te maken hadden, en die vaak lijden onder hun eigen situatie en hun eigen overheden, kregen ten onrechte de schuld. Mijn verzoek als moslim aan u is: wilt u dat alstublieft proberen te beseffen voor u boos wordt.' (Uit: Religie als bron van sociale cohesie in de democratische rechtsstaat?, een uitgave van het Instituut voor Rechtswetenschappelijk Onderzoek, Nijmegen 2004).

Dezelfde Shirin Ebadi zei, in een interview in Der Spiegel vlak na haar bekroning, dat 'een islamitische wetgeving heel goed verenigbaar kan zijn met de mensenrechten'. Ik zie het Mia of een Hirsi Ali niet direct beamen. Ebadi zei het nochtans als juriste én als feministe. Ze verzet zich dan ook al jaren even fel tegen een gebod als tegen een vérbod om de hoofddoek te dragen. Vandaar haar vertwijfelde oproep aan de Franse regering, toen die de hoofddoek verbood op haar openbare scholen. Tegenover de onbuigzaamheid van de Franse laicité plaatste Ebadi de pragmatiek van het feminisme: gun de patriarchen geen excuus om meisjes thuis en dom te houden. Láát die meiden studeren, met of zonder hoofddoek, en laat ze daarna zelf beslissen, als ze oud en vooral wijs genoeg zijn. 'Secularisering is een langzaam proces.'

Hoe hopeloos is het, om een bijna gepensioneerde journaliste aan dit alles te moeten herinneren, en te moeten concluderen dat ze tot en met een Nobelprijswinnares valselijk voor haar oorlogskar spant?

Niet dat ze ervan wakker ligt. 'Dan nog', volhardt Mia in haar stukje, 'blijft de vaststelling dat onze gevierde schrijver niet inzat met de waarden van de Verlichting toen Theo van Gogh werd vermoord. Hij gooide de vrije meningsuiting over de haag en ging tekeer tegen Hirsi Ali.' Alsof die laatste twee - tekeergaan tegen Hirsi Ali én de vrije meningsuiting verdedigen - niet verenigbaar zouden zijn.

Hier gebeurt dan ook exact wat ik voorspeld heb, al onmiddellijk na de moord op Van Gogh. Dat Theo, samen met Hirsi Ali, in de strijd tegen heilige huisjes zelf zou worden verheven tot heilige koe. Je mag zijn dood nog zo betreuren, je mag de moord nog zo veroordelen, elk woord van kritiek op zijn woorden of werk heeft op houwdegens als Doornaert hetzelfde effect als een Mohammedcartoon op een Talibankrijger. Ze staan allebei te stomen om zoveel heiligschennis.

We moeten daarbij erkennen dat Mia niet gewelddadig wordt. Haar verdachtmaking is er niet minder doortrapt om. Dat ik zou hebben gejuicht om een gruwelijke moord. Nog wel op een man die ik tien keer heb ontmoet, en met wie ik hilarische interviews heb mogen maken, al waren we het over bijzonder weinig eens.

Ik ga zo'n verdachtmaking niet honoreren door haar uitgebreid te weerleggen. Ik geef, geheel in de geest van Theo van Gogh, la Doornaert liever aanleiding om nog meer te stomen van blasfemiekoorts. Láten we het eens hebben over Hirsi Ali. 'Sinds ze de wijk nam naar de Verenigde Staten (en) een neoconservatieve denktank, grossiert zij in clichés over het moslimgevaar.' Dat zeg ik niet, dat stond in de Vlaamse zakenkrant De Tijd (19 mei). Niet bepaald een 'zogenaamd progressieve' publicatie. Toch besloot de commentator: 'Nergens in haar opiniestuk (over Turkije) geeft Hirsi Ali een concrete maatregel of een wet die de (moslimdemocratische) regering heeft ingevoerd in naam van de islam. Gewoon omdat er geen voorbeelden zijn.' Diezelfde conclusie viel wereldwijd te lezen, tot in de conservatief-seculiere Turkse krant Yeni Safak. 'Premier Erdogan en zijn bondgenoten accepteren werkelijk het secularisme,' zo schreef columnist Akif Emre. (Geciteerd in Herald Tribune, 15 mei)

Aan Hirsi Ali is zoveel wankelmoedigheid niet besteed. De zwarte Jeanne d'Arc roept legers op om gezwind oligarchische putschen te plegen, desnoods tegen een democratische meerderheid in, zonder twijfel of nuance. In naam van de vrijheid spuiten haar verbodsbepalingen en uitsluitingswetten je om de oren, en niet enkel in Turkije. Ze vertoefde amper een halfuur op Belgische bodem en ze had al een oplossing voor Vlaams Belang: buiten de wet stellen. Ik weet niet hoe je zulke gemakkelijkheidsoplossingen moet noemen - democratie à la carte of anekdotisch liberalisme. Veel echte discussie levert het niet op, als iemand zozeer de heilige waarheid in pacht denkt te hebben op basis van haar eigen lichaamsverminking, vermeerderd door de schroom van al wie haar, vanwege die mutilatie, niet durft tegen te spreken. Voor de goede orde: ik vind die verminking vreselijk, we moeten het gebruik bestrijden, en hard ook. Maar we mogen het niet als een vrijbrief accepteren voor intellectuele afdreiging. Christus had misschien zijn stigmata om ongelovige volgelingen de mond te snoeren, Hirsi Ali heeft haar geheime wond. Als u dat een oneerbiedige vergelijking vindt, neem dan het verzameld werk ter hand van martelaar Theo van Gogh. Ik ben in vergelijking fijnbesnaard.

Al kleppert hij rond in naam van de ratio, de drijfveer van Hirsi Ali heet redeloze rancune. Die komt het best tot uiting in haar mantra dat 'een moslim gewoon geen democraat kán zijn'. Is Mia Doornaert het daar eigenlijk mee eens? Het zou alleszins prima sporen met haar neiging om tegenstanders zelden bij naam te noemen, en ze liever te verbergen onder satervellen vol collectieve brandmerken. 'Nuttige idioten.' 'Zogenaamde intellectuelen.' 'Zogenaamde democraten.'

Hou daar toch eens mee op, Mia. En noem niet enkel mij bij naam. Noem bij naam en toenaam alle moslims die zich bij onze nakende verkiezingen aandienen op diverse lijsten. Fatma Pehlivan, Meyrem Almaci, Fauzaya Talhaoui, Nahima Lanjri, Fatima Bali, Anissa Temsamani... Ik beperk me nu tot een handvol van de vrouwen. Noem ze, en gooi hun voor de voeten dat ze volgens jouw idool Hirsi Ali geen democraten kúnnen zijn. Dan kunnen ze zich eindelijk ook zelf eens verdedigen met open vizier. Ik wens je daar, de mondigheid van onze moslima's indachtig, veel plezier mee.

Patrick?

TOM NAEGELS SCHRIJFT EEN BRIEF AAN ZIJN BURGEMEESTER

Er is veel gebeurd in het jaar na het drama van Luna, Oulematou en Songul, schrijft Tom Naegels in een open brief aan Patrick Janssens. Maar er is te weinig gebeurd voor de grote groep allochtonen in de stad. 'Zij hoeven niet te wachten op een Hans Van Themsche of Mohammed Achrak, voor er weer aandacht naar hen gaat.'

Het is vandaag een jaar geleden dat ik voor het eerst geweend heb om mijn stad. Ik dacht niet dat dat kon. Natuurlijk was die mislukte, al te gelukte spree killer ongemeen wreed, en zijn cynische racisme ongemeen schokkend - maar laten we eerlijk zijn: het is, wereldwijd, niet de eerste keer dat zoiets gebeurt. Bovendien kende ik slachtoffers noch dader persoonlijk, en niemand van mijn beminden was in de buurt. Ik had nooit verwacht dat ik iets zou denken als 'mijn stad is geraakt'. Dat is meer wat voor George Bush, niet? En toch.

Er is veel gebeurd in Antwerpen, dat afgelopen jaar. Jij bent herkozen, om daar maar mee te beginnen. Nogal spectaculair, zelfs. Daar was ik blij om, en met mij veel Antwerpenaren. Haal je nu niet te veel in je hoofd; stel dat Leo Delwaide meer stemmen had gehaald dan Filip Dewinter, dan waren we ook blij geweest. Maar toch.

Het leek een signaal dat de tijden a-changing waren. Signalen zat, eigenlijk. Die mars tegen racisme. Dat grote festival op de Zuiderdokken, hoe heette het ook weer? Zonder Haat Straat-bordjes voor elk raam. Die dikke eendagsgoth gaf de strijders voor een pluralistische, open, niet-racistische samenleving weer wat meer slagkracht.

Een lookalike van Tom Barman

Je weet dat ik het niet zo heb met van die initiatieven - op je overwinningsfeest kwam een lookalike van Tom Barman me zelfs vertellen dat ik daar niet mocht zijn, omdat ik te weinig enthousiast was geweest over 0110 - maar ik hoopte wel dat het een soort fond zou leggen, waardoor jij, met al je voorkeurstemmen, een doortastend diversiteitsbeleid zou kunnen voeren. Een beleid dat komaf maakte met het eeuwige dovemansgesprek. (Werkloosheid bij allochtonen? Jamaar, het terrorisme! Discriminatie op de woningmarkt? Jamaar, de Deense cartoons! Hoofddoek aan het loket? Jamaar, ooit waren de Arabieren slavendrijvers!) Je had daar een draagvlak voor. Zeker omdat je zo actief stemmen geronseld had onder allochtonen. Toch?

Nee - zucht - dit gaat niet alleen over die hoofddoekenrichtlijn. Ik vind het een onzinnige maatregel, dat wel, totaal onproductief en niet relevant in onze stad. Ze voedt een zeer harde en eenzijdige visie op de islam, ze ontkent de diversiteit onder moslims, en de diversiteit aan redenen om een religieus kledingstuk te dragen.

Maar laten we niet overreageren. Op zich zou de richtlijn niet zo erg zijn, als hij een onderdeel was geweest van een breder beleid, dat op andere terreinen even duidelijke signalen zou uitzenden. Alleen, die zie ik niet. Hoe staat het met die dertig procent allochtonen, die binnenkort aan de stad moeten werken? Het enige wat ik daar nog over gehoord heb, is gehakketak over de moeilijkheidsgraad van de examenvragen. Hoe staat het met de antidiscriminatie in het woningbeleid? En de vijftig procent kansarme kinderen, vooral allochtonen, in het onderwijs? Komt daar een even zichtbaar offensief voor?

Of laten we even bij de dada's blijven van de verlichtingsradicalen, volgens wie de hoofddoek staat voor onderdrukking van de vrouw, en het oprukkende fundamentalisme. Leg me niet in de mond dat ik mij daar geen zorgen over maak. Gaat de stad die vrouwen ook echt helpen, of is het voldoende als ze niet aan een loket zitten? En weten we nu eigenlijk al of het waar is, dat Borgerhoutse winkeliers door fundamentalisten onder druk gezet worden om geen alcohol meer te verkopen? Dat de ze mensen aanspreken om niet naar de Roma te gaan, dat weten we wel. Werkt de stad daaraan?

De fout van Wouter Bos

Ik denk niet dat je van slechte wil bent, Patrick. Ik maak me alleen zorgen. Je wist dat dat hoofddoekverbod veel weerklank zou krijgen - daar heb je het tenslotte voor gedaan, neem ik aan - maar als je niet even zwaar en zichtbaar inzet op fundamentelere problemen, dan lijkt het alsof je gekozen hebt voor het gemakkelijke statement. Maak niet de fout van Wouter Bos, die de gemeenteraadsverkiezingen won dankzij de allochtone stem, en daar achteraf niets mee deed; bang als hij was voor het spook van de islamisering, of gewoon voor onbekwaam personeel, wie zal het zeggen. In ieder geval: neutraliteit is maar al te vaak het broertje van onverschilligheid. En onverschilligheid is te lang een kenmerk geweest van ons beleid.

Nu moet ik daaraan toevoegen dat de fond, het maatschappelijk draagvlak waar ik het in het begin over had, ook minder sterk is dan op het eerste gezicht lijkt. Sinds 11 september 2001 is het multiculturalisme murw geslagen. Mensen als Pim Fortuyn, Ayaan Hirsi Ali, Paul Cliteur en anderen hebben de focus van het debat resoluut veranderd. In plaats van over discriminatie, racisme en sociale ongelijkheid praten we nu uitsluitend over de culturele kwesties: de opvattingen van moslims over vrouwen, homo's, vrijheid van meningsuiting, de scheiding van kerk en staat... Thema's waar ook de linkerzijde gevoelig voor is.

Er is ook veel mist gespoten over wat nu eigenlijk racisme is: islamofobie is geen racisme, moslims achterlijk noemen is geen racisme, het is vrijheid van meningsuiting. Zeker na de moorden op Fortuyn en Van Gogh, en de bedreigingen aan het adres van Hirsi Ali, is de linkerzijde ook daar gevoelig aan: het is onze stijl niet, maar het moet kunnen. Dat zorgt voor verwarring, verdeeldheid en intellectuele onmacht.

Een hippe versie van de rode knoop

Je herinnert je die kleine rel over of er halal vlees geserveerd werd op uitstappen van het Antwerpse stedelijk onderwijs. Je herinnert je ook de lezersbrieven in De Morgen. Los van de grond van de zaak, was ik verbaasd over hoe fel die waren. 'Weer een overwinning voor de moslimfundi's!' - dat zijn uitlatingen die ik, tot voor enkele jaren, niet verwacht had van dat publiek. Een deel van de linkerzijde heeft het opgegeven. Hun tolerantie is teruggebracht tot een ethisch minimum.

Een ander deel zet zich nog wel in, maar beperkt zich tot vage statements: verdraagzaamheid, openheid, respect, termen waar niemand iets tegen kan hebben, maar die voor iedereen wat anders betekenen. 0110 was zo'n voorbeeld, en de trouwerij in Sint Niklaas, en de Zonder Haat Straat eigenlijk ook. Het zijn hippe versies van de rode knoop, of Fata Morgana, of in het beste geval een stille mars.

Men ontloopt de belangrijkste vraag voor links vandaag, welke invulling we geven aan diversiteit. Hoe ver kan pluralisme gaan? In feite is deze groep een objectieve bondgenoot van de rechterzijde. Ze herleiden onverdraagzaamheid tot zijn meest extreme vorm: Hans Van Themsche, een stelletje dat niet gehuwd wil worden door een zwarte schepen. Op 0110 schreeuwde Georges Kamanayo ettelijke keren: 'Diversiteit is realiteit!' Dat is waar, natuurlijk. Maar er is ook niemand meer die dat ontkent. Het gaat om hoe je diversiteit beheert. In dat debat doet links niet meer mee.

De noten van Dewinter

Beste Patrick, in oktober was iedereen blij omdat je het Vlaams Belang zulk een slag toebracht. En inderdaad: Filip Dewinter heeft sindsdien een pak minder noten op zijn zang. Voor een groot deel van je achterban is dat al lang voldoende in de strijd tegen racisme.

Verder ben je burgemeester in een stad met een groot racistisch electoraat, in een tijd waar het islamofobe verlichtingsdenken intellectueel sterker staat dan het pluralisme. Als ik dat zo optel, heb je weinig reden om een echt diversiteitsbeleid te voeren. Behalve dan die grote groep allochtonen, waarover er al te veel geschreven is. Ze hoeven niet te wachten op een Hans Van Themsche of Mohammed Achrak, voor er weer aandacht naar hen gaat.

Je hebt een gigantisch mandaat gekregen. Ook van hen. Daar kun je meer mee.

Hartelijke groeten,

Tom Naegels.


Tom Naegels is schrijver en columnist van De Standaard. Morgenavond om half negen gaat hij in debat met Patrick Janssens in het Zuiderpershuis. Het debat wordt gemodereerd door VRT-journaliste Annelies Beck.

Geen hoofddoek met de socialisten aan de macht

Deze zaterdag (28/04/07) heeft de Brusselse afgevaardigde Fouad Ahidar (3e op de lijst Spa-Spirit in het arrondissement BHV) op de Brusselse Radio Almanar (106.8 FM), opmerkelijke uitspraken gedaan die meer en meer moslims over heel het land dragen. Fouad Ahidar haalt uit naar het verbod van de hoofddoek die volgens hem duidelijk het werk van de socialistische partij is: "Wanneer de meerderheid uit een bepaalde politieke kleur bestaat, gaat deze bepaalde tendensen vertonen. Ik ga hier niet aan politiek doen, maar men zou eens aandachtig naar deze kleur moeten kijken en vaststellen dat, helaas, telkens wanneer rood aan de macht komt, men ook het vaakst roept om de hoofddoek te verbieden. Ik ben spijtig genoeg ook verplicht om vast te stellen dat daar waar de socialisten aan de macht zijn, in het bijzonder de PS, de hoofddoek ook effectief verboden is. Op het niveau van de Franse Gemeenschap waar mevrouw Arena aan de macht is, is het verboden om de hoofddoek te dragen”, aldus Ahidar.

Verder is de Brusselse afgevaardigde van mening dat de moslimgemeenschap van strategie moet veranderen: “ Wat ik aan de moslimgemeenschap kan zeggen is dat wij moet stoppen met vragen. Wij moeten eisen! Wij zijn niet in een positie om te vragen. Wij zijn al aan de derde en vierde generatie toe en ik zie niet in waarom wij, als Belgische moslims, steeds moeten vragen en de hand uitsteken.”

Ahidar klaagt ook de betuttelende houding van Philippe Moreaux aan (PS burgemeester in Molenbeek) ten opzichte van de moslimgemeenschap.

De uithaal naar de socialisten past niet alleen in een politieke campagne om de overwegende PS moslimkiezer in Brussel naar Spirit te lokken maar ook in het feit dat heel wat moslims zich door de socialisten bedrogen voelen. En daar speelt Ahidar handig op in. Met het hoofddoekverbod in Antwerpen merk je ook een enorme ontevredenheid over de SP, onder de moslimgemeenschap van Vlaanderen. Meer en meer Vlaamse moslims zien de SP niet meer zitten. Het terugkomende argument is dat de SP vaak te dubbelzinnig is wanneer het aankomt om een standpunt in te nemen over de hoofddoek en andere gevoelige materies.

Collateral damage

De voormalige Antwerpse stadsdichter Tom Lanoye heeft de uitreiking van de eredoctoraten aan de Universiteit Antwerpen donderdag aangegrepen om zwaar het hoofddoekenverbod van het stadsbestuur te hekelen. 'Een bespottelijke en hypocriete beslissing', aldus Lanoye. 'In de dienstnota staat zelfs letterlijk dat je op wereldaidsdag geen hiv-speldje mag dragen.'

Volgens Lanoye grijpt de stad met het verbod op religieuze symbolen naar een kostschoolreglement uit de jaren '50. 'Terwijl de enige vraag moet zijn of de stadsambtenaar zijn/haar werk goed doet, of men nu een keppeltje, hoofddoek of tulband draagt. Een persoon moet worden beoordeeld op zijn handelingen en niet op zijn kledingdracht.'

De gewezen stadsdichter stelt dat je het nooit haalt met dit streven naar 'volstrekte neutraliteit en extreme zuiverheid.' Zo zal schepen Philip Heylen zijn poppy niet kunnen dragen op 11 november, net zoals burgemeester Janssens niet naar Germinal Beerschot mag omdat hij dan niet 'neutraal' is en een voorkeur laat blijken.' Antwerpen gedraagt zich volgens Lanoye met het kledingreglement als een gehucht. 'Waarom hebben Mechelen en Gent dit niet nodig?'

Eerder deze week probeerde Groen! in de gemeenteraad de dresscode voor het stadspersoneel nog terug te fluiten, maar de partij kreeg nergens steun. Op een debatavond in Borgerhout kapittelde districtsschepen Fatima Bali (Groen!) het reglement als een flater vanjewelste, maar de SP.A-coalitiepartner stelde dat zij sprak uit eigen naam. (DS 27 april)

Burgemeester Janssens heeft in zijn blinde strijd tegen de hoofddoek ook andere slachtoffers gemaakt. ‘Collateral damage’ heet dat. Wat is nu een hiv-speldje of een kruisje in vergelijking met de echte bedreiging voor Vlaanderen: de hoofddoek.

Hieronder de inhoud van de dienstnota:

1. Personeel in uniform draagt geen andere kledij of kentekens, met uitzondering van de symbolen van de stedelijke huisstijl.

2. Personeel in werkkledij of veiligheidskledij draagt geen andere kledij of kentekens met uitzondering van de symbolen van de stedelijke huisstijl.

3. Personeel dat direct in contact staat met publiek, klanten of externe partners, draagt degelijke, niet opzichtige kledij. Uiterlijke symbolen van levensbeschouwelijke, politieke, syndicale, sportieve, … overtuiging worden niet tijdens de werkuren gedragen, ook niet voor het goede doel. Dus geen kruisje, keppeltje, hoofddoek, tulband, HIV-speldje, kentekens serviceclubs, verenigingen, enz…

4. Andere personeelsleden dragen eveneens een degelijke, niet opzichtige kledij, die hoffelijkheid uitstraalt. Zo kan bijvoorbeeld wel een oorbel voor mannen, maar geen zware neuspiercing. Zo kan ook een hoofddoek, maar geen zware sluiervorming.

Moeders voor moeders

Het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding heeft dinsdagmiddag een gesprek gehad met Monique Verdickt van vzw Moeders voor Moeders en haar raadsman Hugo Coveliers. Een moslima had het Centrum gemeld dat de vzw vrouwen met hoofddoek weigert. Het Centrum vroeg haar dan ook om consequent te blijven door de kruisbeelden weg te halen."Ik blijf bij mijn principes: de kruisbeelden blijven hangen en de hoofddoeken komen er niet in", reageert Verdickt. "Met 120 vrijwilligers helpen we iedereen gratis voort, maar dan vragen we wel respect voor onze huisregels én voor onze Vlaamse identiteit. Dat is geen kwestie van racisme, dat is een interne afspraak. Is het misschien ook racisme wanneer ik zou worden geweigerd in een moskee als ik mijn schoenen niet wil uitdoen?"

Laila Ekchouchou van Baas Over Eigen Hoofd! (BOEH!), het platform van allochtone vrouwenorganisaties die opkomen voor de hoofddoek, noemt de houding van Verdickt "zeer discriminerend”, vindt het terecht dat de jonge dame het verbod heeft gemeld. "Vrouwen met hoofddoek weigeren voort te helpen, is zeer discriminerend", zegt Laila Ekchouchou. "Waarom houdt Moeders voor Moeders zich niet bezig met haar kerntaak, problemen aanpakken, in plaats van er bij te creëren?"

BRON: Gazet van Antwerpen, Het Laatste Nieuws























Cartoon: www.blokwatch.be

Buschauffeur weigerde moslima te vervoeren

Een buschauffeur in Zweden is geschorst omdat hij naar verluidt een moslimvrouw in een boerka weigerde te vervoeren. Dat heeft het busbedrijf vandaag bekendgemaakt. Het busbedrijf en de politie hebben een onderzoek ingesteld. In ieder geval totdat wordt vastgesteld of de chauffeur de moslima inderdaad de bus uit zette omdat hij, zo zei hij volgens de vrouw, haar identiteit niet kon vaststellen, blijft de man geschorst. Een Zweeds busabonnement is niet persoonlijk en er staat dan ook geen foto op het pasje.

Bron: De Standaard

Ik ben niet echt een boerka fan. Een boerka (Niqaab) is voor mij persoonlijk in tegenstelling tot de hoofddoek (Hijaab) asociaal in een Westerse samenleving. Deze buschauffeur gaat wel over de schreef met zijn handeling. Niet akkoord gaan met een kledingswijze is geen vrijgeleide om te haten of te discrimineren. Zo is het aantal vrouwen dat een boerka draagt in België op één hand te tellen. Heeft het dan zin om een maatschappelijk debat te starten over een verbod? Ik ben overtuigd van niet.